۱۳۹۴-۰۵-۰۳

نمایشگاه «آینه رحمت»

در آموزه‌های ائمه علیهم‌السلام و نیز در تجربیات عرفانی اهل سلوک برای اسمای الهی و اسم اعظم خداوند آثار اعجاب‌انگیزی در زندگی نقل شده است. در این زمینه حضرت علی بن موسی الرضا علیه‌السلام می‌فرماید: هر کس پس از نماز صبح، صدمرتبه «بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم، لاحول و لاقوة الا بالله العلی العظیم» بگوید، به اسم اعظم خدا از سیاهى چشم به سفیدى آن نزدیک‌تر شده و به‌راستى که در مدار اسم اعظم قرار گرفته است. ( کنز العمال، ج1، ص544)

خداوند متعال خلقت را با اسمای خود اداره می‌فرماید. این اسامی، مانند نام انسان‌ها اعتباری نیستند، بلکه از حقیقت برخوردارند و جنبه‌های مختلف وجودی پروردگار را نشان می‌دهند. انسان‌ها در پیشگاه پروردگار، باید حاجت‌های خود را با نام‌های مناسب خداوند، از او بخواهند. (معادشناسی، ج1)

اسماءالحسنای الهی، اسبابی هستند برای اجابت حاجات و خواسته‌ها که مهم‌ترین آنها شناخت و تقرب به خدای تعالی است و این امر میسر نمی‌شود مگر به‌واسطه قرب و شناخت واسطه‌های بین ذات مطلق و جهان خلقت یعنی حضرت محمد و آل محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله که نمایندگان تام‌الاختیار و صاحبان ولایت خداوند و مظاهر تامه صفات او می‌باشند. چنانچه قرآن مجید می‌فرماید: «یَا اَیُّهَا الَّذینَ آمنوُا اِتَّقوُا اللهَ وَ ابتَغُوا إِلَیهِ الوَسیلَة؛ ای اهل ایمان از خدا بترسید و به‌وسیله ایمان و پیروی از اولیای حق به خدا توسل جویید» (مائده-35).

اشرف مخلوقاتِ خداى تعالى، وجود مقدس حضرت رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله است. وجود مبارکش از نظر حسن خلق در چنان درجه اعلایى قرار گرفته که قرآن کریم درباره‏ حضرت مى‌فرماید: «وَإِنَّکَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِیمٍ‏؛ و راستى که تو را خویى والاست».

و در جاى دیگر او را الگوى تمام مؤمنین به مبدأ و معاد قرار داده و مى‌‏فرماید: «لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن کَانَ یَرْجُو اللَّهَ وَالْیَوْمَ الْآخِرَ وَذَکَرَ اللَّهَ کَثِیرًا؛ قطعا براى شما در [اقتدا به] رسول خدا سرمشقى نیکوست براى آن کس که به‌خدا و روز بازپسین امید دارد و خدا را فراوان یاد مى‌کند». لذا براى کسانى که در راه تهذیب نفس و کسب مکارم اخلاق در تلاش‌اند سزاوار است که به این وجود شریف اقتدا کرده و سعى کنند آنچه در رفتار و کردار و حرکات و سکنات آن حضرت وجود دارد را در خود مجسم کنند.

در حدیثی معتبر از خود حضرت ختمی مرتبت آمده است: «ان لی مع الله وقت لا یسمعنی فیه ملک مقرب و لا نبی مرسل». در این حدیث وقت نه یعنی زمان، دقیقه، ثانیه و سال؛ وقت سالک وقت خاصی است. اوقات معنای خاصی دارد، وقت با زمان کمی فرق دارد. در این حدیث معتبر که شیعه و سنی آورده‌اند حضرت می‌فرماید: من اوقاتی دارم با حق که هیچ پیغمبر دارای منزلتی آنجا نمی‌تواند بیاید. حضرت موسی، حضرت عیسی، حضرت خلیل‌الرحمن و نه هیچ فرشته عالی‌مقامی چون جبرئیل، میکائیل و عزرائیل نمی‌توانند بیایند. آنجا من و خدا هستیم خلوتگاه حق و حضرت ختمی‌مرتبت.

 

مرقع خط ثلث اسماء‌الله و اسمای نبوی صلی‌الله‌علیه‌وآله‌و‌سلم

مجموعه 26صفحه متن و حاشیه، خط ثلث عالی، قلم چهاردانگ، چهارسطری، به صورت جدول هشت‌خانه، خانه‌بندی شده (به غیر صفحه اول) و اطراف اسامی که با خط ثلث نوشته شده است. تذهیب و تحریر دندانه‌موشی. سرلوح مذهب مرصع با کتیبه ثلث سفیداب تحریر شده، مجدول به زر و لاجورد و کمند زرین و مشکی. در صفحه چهار یک اسم (القابض) در حاشیه نوشته شده است.

اندازه اولین سرلوح 1/11× 7/4 س.م.

آغاز: «نود و نه نام الله تعالی جل ذکره. بسم الله الرحمن الرحیم هو الذی لااله الاهو».

انجام: «و حبیبنا محمد و آله‌الطاهرین و الحمدلله رب العالمین».

چهارده صفحه تا «و هو السمیع البصیر».

صفحه 15 سرلوح مذهب و مشابه اول. اندازه 11× 6/4 س.م.

ادامه: نود و نه نام حضرت محمد علیه‌السلام.

بسم الله الرحمن الرحیم محمد احمد.

اندازه متن 11× 3/17 س.م.

به همان صورت چهارخانه و اعراب‌گذاری شده تا صفحه 26.

مرقع دارای چرم کوچک در صفحه اول و آخر است، خط: نسخ عالی، قدمت: احتمالاً قرن 10ق، درون مرقع طلااندازی شده به‌صورتی که در نوشته‌ها به چشم می‌آید. جلد: عنابی با حاشیه مختصر ضربی فرنگی، اندازه: 6/27 × 1/19 س.م.