آرشیو موزه ها

موزه قرآن
گنجینه قرآن و نفایس موزه آستان قدس رضوی یکی از غنی ترین گمجینه های قرآنی جهان است. اولین موزه قرآن جهان با ماهیت دینی و هنری در 22 بهمن سال 1364 توسط آستان قدس رضوی در ساختمانی به مساحت 800 متربع گشایش یافت. در حال حاضر این موزه سه گنجینه دارد و مجموعه‏ای از قرآن‏های خطی با قدمت تاریخی از قرن 3 تا قرن 13 ق، همچنین مجموعه‏ای از مرقعات از دوره صفوی تا عصر حاضر، مجموعه‏ای از جلد‏های لاکی و روغنی و نقاشی‏های گل و مرغ و تذهیب و خوشنویسی هنرمندان معاصردر آن به نمایش در آمده است.
موزه هدایای مقام معظم رهبری
این موزه شامل آثاری است که علاقه مندان به جمهوری اسلامی ایران اعم از سران کشورهای خارجی، شخصیت های برجسته ایرانی و خارجی، هنرمندان و ارادتمندان به رهبر معظم انقلاب اسلامی از دور و اکناف جهان، هنر و اشیای قیمتی خود را به معظم‏له اهدا نموده اند.
موزه تاریخ حرم رضوی
در سال 1356 شمسی اشیای موزه قدیم جهت نمایش به ساختمان جدید در محل فعلی صحن کوثر منتقل گردید و موزه عمومی در طبقه همکف بازگشایی شد. در سال 1378 به منظور آشنایی بیشتر مردم با مراحل رشد و توسعه شهر مشهد و نیز حوادثی که در طی قرون بر اماکن متبرکه رضوی گذشته است، موزه تاریخ مشهد بنیاد گردید. باتوجه به ارتباط اشیای به نمایش گذاشته شده در این موزه با حرم مطهر امام رضا علیه‌السلام، در سال 1392 نام موزه تاریخ مشهد به موزه تاریخ حرم رضوی تغییر یافت.
تالار آثار استاد فرشچیان
تا قبل از سال 1389، آثار استاد محمود فرشچیان در گنجینة هنرهای تجسمی موزه مرکزی در نمایش بود؛ اما با اهدای تابلوهای نفیس دیگر توسط استاد،‌ ضرورت ایجاد فضایی مستقل برای به‌نمایش‌گذاشتن آثار ایشان دوچندان شد. در سال 1389 تالار آثار استاد محمود فرشچیان با 13 تابلوی اهدایی ایشان در طبقة همکف موزه قرآن و نفایس آستان قدس رضوی افتتاح گردید. اکنون و با اهدای هجدهمین تابلوی ارزشمند استاد با نام «عرش بر زمین (گودی قتلگاه)»، در سال 1396، این تالار از غنای بیشتری برخوردار شده است.
موزه فرش
بر اساس بررسی‌های تاریخی که تاکنون انجام شده است، خاستگاه فرش را فلات ایران دانسته‌اند. قدیمی‌ترین فرش موجود که تاکنون به دست آمده، فرش پازیریک نام دارد و جُل اسبی است که در 2500 سال پیش بافته شده و نقش‌مایه‌های آن شبیه نقوش تخت جمشید است.فرش نیز مانند هر پدیده دیگر در مسیر تاریخ، تحولات خاص خود را طی نموده است. تا پیش از اسلام، نقوش در حالتی انفرادی و مجزا از یکدیگر طراحی می‌شدند، اما در حوزه هنر اسلامی ‌این گسستگی ظاهری اجزا، جای خود را به وحدت و همبستگی بین طرح‌ها و نگاره‌ها داد.